top of page
Zoeken

“Heb ik iets gemist?” Het schuldgevoel dat zoveel vrouwen met zich meedragen

Er zijn vragen die maanden later nog steeds kunnen opduiken. Tijdens een wandeling. Onder de douche. Midden in de nacht. Niet omdat je geen antwoorden hebt gekregen. Maar omdat je hart nog steeds probeert te begrijpen wat er gebeurd is.


"Had ik sneller moeten reageren?"

"Waarom zag ik dat toen niet?"

"Misschien had ik toch nog iets anders kunnen proberen."

"Heb ik hem in de steek gelaten?"


Van alle emoties die ik tegenkom in mijn werk, is schuldgevoel misschien wel één van de zwaarste, omdat het zo lang kan blijven hangen.


Schuldgevoel vermomt zich vaak als liefde

Veel mensen denken dat schuldgevoel betekent dat ze iets fout gedaan hebben. Dat zie ik anders. Want wanneer ik luister naar de verhalen van mijn cliënten, hoor ik zelden nalatigheid.


Ik hoor liefde. Heel veel liefde.


Ik hoor vrouwen die dierenartsen bezochten. Die wakker lagen van zorgen. Die bleven zoeken naar oplossingen. Die alles wilden doen wat binnen hun mogelijkheden lag.


En toch blijft die vraag terugkomen:"Maar was het genoeg?"


Dat is het verraderlijke aan schuldgevoel. Het kijkt niet naar alles wat je wél gedaan hebt. Het zoekt obsessief naar dat ene stukje dat misschien beter had gekund.


Je beoordeelt het verleden met informatie die je toen niet had

Daar zit vaak de grootste pijn. Vandaag weet je hoe het verhaal afloopt. Vandaag zie je verbanden die toen nog verborgen waren. Vandaag herken je signalen die je op dat moment onmogelijk kon herkennen.


Maar toch verwacht je van jezelf dat je toen al wist wat je nu weet. Dat is geen eerlijke vergelijking.


Stel je voor dat een vriendin hetzelfde verhaal aan jou vertelt. Zou je haar verwijten dat ze niet kon voorspellen wat later duidelijk zou worden?


Waarschijnlijk niet. Toch doen veel vrouwen dat dagelijks bij zichzelf.


Ik hoor vaak dezelfde zin tijdens zielsreadings

"Ik hoop gewoon dat hij weet hoeveel ik van hem hield."

Niet:"Was ik perfect?"

Niet:"Heb ik alles juist gedaan?"

Maar:"Weet hij hoeveel ik van hem hield?"


Dat verschil zegt alles. Want onder schuldgevoel zit meestal geen schuld.


Onder schuldgevoel zit verdriet. Verdriet omdat je dier zo belangrijk voor je was. Verdriet omdat je graag nog meer had willen doen. Verdriet omdat liefde altijd het gevoel geeft dat het nooit genoeg was.


Soms ontstaat schuldgevoel lang vóór een afscheid

Veel mensen koppelen schuldgevoel automatisch aan overlijden. Maar ik zie het ook bij dieren die nog leven.


Bij een hond met chronische klachten. Bij een kat die angstig blijft ondanks alle inspanningen. Bij een dier waarvan het gedrag niet verbetert ondanks begeleiding.


Dan sluipt er een andere gedachte binnen: "Waarom krijg ik dit niet opgelost?"


Alsof jij verantwoordelijk bent voor alles wat je dier meemaakt. Alsof liefde automatisch controle zou moeten geven. Maar dat doet het niet. Hoe graag we dat soms ook zouden willen.


Een dier vraagt geen perfectie

Dat is iets wat me doorheen alle 1:1 sessies met cliënten steeds opnieuw raakt. Wanneer ik afstem op dieren, voel ik zelden verwijt. Zelden oordeel. Zelden de harde stem die vrouwen vaak voor zichzelf hebben.


Wat ik veel vaker waarneem, is verbinding. Aanwezigheid. Dankbaarheid voor gedeelde momenten. Loyaliteit. Liefde.


De dingen waar ze zelf vaak volledig aan voorbijgaan wanneer ze vastzitten in schuldgevoel.


Misschien zoek je naar een fout omdat de waarheid moeilijker is

Want soms is er geen fout. Soms heb je alles gedaan wat je op dat moment kon. Soms was de uitkomst hetzelfde geweest. Soms liep een verhaal zoals het liep.


En dat voelt voor veel mensen bijna ondraaglijk. Omdat een fout vinden tenminste nog de illusie geeft dat je controle had. Dat je het had kunnen veranderen. Dat je het had kunnen voorkomen.


Maar niet alles in het leven laat zich controleren. Ook niet wanneer we ontzettend veel van iemand houden.


Ik denk dat veel vrouwen zichzelf iets mogen afvragen

Niet:"Wat had ik beter moeten doen?"

Maar:"Waarom ben ik zo streng voor mezelf?"


Waarom krijgt iedereen rondom jou begrip voor zijn fouten, twijfels en menselijkheid...

behalve jij?

Waarom leg je de lat voor jezelf hoger dan voor eender wie anders? Waarom moet jij achteraf alles perfect gedaan hebben?


Misschien omdat de liefde belangrijk was. Misschien omdat het verlies groot was. Misschien omdat het dier onvervangbaar was.


Maar perfectie is nooit de maatstaf geweest van liefde.


Wat als jouw dier zich een heel ander verhaal herinnert?

Niet de fout waar jij al maanden op blijft hangen. Niet die ene beslissing die je blijft analyseren. Niet dat ene moment dat je anders had gewild.


Maar de duizenden momenten daartussen. De wandelingen. De knuffels. De zorg. De aanwezigheid. De veiligheid. De liefde.


Want uiteindelijk wordt een leven niet bepaald door één moment. Maar door alles wat eraan voorafging. En misschien mag je dat verhaal ook wat vaker meenemen wanneer die stem van schuldgevoel weer opduikt.



Veelgestelde vragen

Is schuldgevoel na het overlijden van een dier normaal?

Ja. Heel veel verzorgers ervaren schuldgevoel na een verlies, zelfs wanneer ze objectief gezien alles gedaan hebben wat mogelijk was.

Omdat je achteraf naar situaties kijkt met kennis die je toen nog niet had. Dat maakt het makkelijk om jezelf onrealistische verwachtingen op te leggen.

Niet noodzakelijk. Schuldgevoel ontstaat vaak vanuit liefde, verdriet en het verlangen om je dier te beschermen.

Een reading kan soms helpen om een situatie vanuit een ander perspectief te bekijken en opnieuw verbinding te voelen met wat er werkelijk aanwezig was in de relatie met je dier.



De vraag is niet of je genoeg gedaan hebt. De vraag is of je bereid bent om jezelf dezelfde zachtheid te geven die je altijd aan je dier hebt gegeven. Meer informatie over mijn readings en begeleidende 1:1 trajecten vind je op mijn website.



 
 
bottom of page